Plavi plodovi dudovi

"neka se obrušava svet, ne moram biti plamen da bih postojala."

Zbirka Plavi plodovi dudovi poetski je prostor u kojem Željana Vukanac istražuje identitet kroz suptilno preplitanje čoveka i prirode, duhovnog i telesnog, bliskosti i udaljenosti. Lirski subjekt, nenametljiv i često skriven, preliva se u elemente sveta oko sebe – u vodu, hlorofil, latice – odbacujući potrebu za kontrolom i prepuštajući se tokovima postojanja. Ovi stihovi, oslobođeni opštih mesta, donose sveža jezička i metaforička rešenja, otkrivajući moderan, jedinstven izraz koji povezuje različite prostore, kulture i iskustva, od zavičajnog pejzaža do savremenih gradova. Čitajući ovu knjigu, ulazimo u prostor u kojem reči zadržavaju miris i ukus retkih plodova koji se moraju pronaći – i ubrati sopstvenom rukom. Milica Pejić Ovo su pjesme u kojima su ozbiljne odluke donesene, a uspomene tek treba da budu pronađene. U njima se nježnost (makar to bila nježnost koja je često nosila masku svoje suprotnosti), suprotstavlja strahu kroz nijanse svojih postojanja. Sveprisutni strah od prepuštanja je naspram mirisne mladosti koja nosi „srca u kućnim haljinama“, dok bijeg sa cirkusom ostaje kao validna opcija iskrenog rješavanja pitanja sudbine, horoskopa i uroka ljubavi. Mehmed Begić neka se obrušava svet,ne moram biti plamenda bih postojala.