Moj radni Tirol
(1996-2001)

"Moj radni Tirol" Friderike Majreker (1924–2021) zbirka je pesama nastalih između 1996. i 2001. godine i predstavlja vrstu lirskog dnevnika, albuma koji sadrži fotografije svakodnevice provučene kroz filter suptilnih i intenzivnih emocija lirskog subjekta. Veliki broj pesama posvećen je Ernstu Jandlu, njenom partneru i poznatom pesniku, koji je preminuo 2000 godine. Njegova odsutnost preliva se u stihove i meša sa nizom efemernih događaja, poput žbunja na rubovima šuma, smetova duž ulica, ili lica prijatelja, provocirajući govor koji preobražava statični svet, bojeći ga haotičnom dinamikom unutrašnjeg života pesnikinje.

Prevela s nemačkog: Nikolina Zobenica

Moj radni Tirol Friderike Majreker (1924–2021) zbirka je pesama nastalih između 1996. i 2001. godine i predstavlja vrstu lirskog dnevnika, albuma koji sadrži fotografije svakodnevice provučene kroz filter suptilnih i intenzivnih emocija lirskog subjekta. Veliki broj pesama posvećen je Ernstu Jandlu, njenom partneru i poznatom pesniku, koji je preminuo 2000 godine. Njegova odsutnost preliva se u stihove i meša sa nizom efemernih događaja, poput žbunja na rubovima šuma, smetova duž ulica, ili lica prijatelja, provocirajući govor koji preobražava statični svet, bojeći ga haotičnom dinamikom unutrašnjeg života pesnikinje.

Poezija austrijske pesnikinje inventivna je najpre u lelujavoj imaginaciji, koju oneobičene slike i iščašena sintaksa – kako originala, tako i prevoda – pomeraju od predmeta ka njegovim sastavnim delovima u kojima se gubi celina i zamagljuje oblik, i nazad ka predmetu čije smo konture već izgubili iz vida. Jezik hvata okolinu – mrtvu prirodu, obrise tela i bokorebilja – i izvrće kožu subjekta osećanjima koja nadiru kroz guste stihove.

Pronalazeći svoj izraz na tragu nadrealističke i ekspresionističke tradicije, Friderike Majreker osmišljava svet u slikama i potom oslikava stihove kriptičnim jezikom, progovarajući iz različitih pripovednih uglova, sa kojih se tek naslućuje stalna pozicija poznatih prostor(ij)a. Ili, kako na jednom mestu tvrdi: „Pretvaram slike u jezik penjući se u sliku. Stupam u nju dok ne postane jezik”.

Emilija Vučićević