Крштење у Новом завету

Predgovor
Već dugo nameravam da napišem nešto o novozavetnom učenju o krštenju. Opšta rasprava o opravdanosti krštenja dece, izazvana brošurom Karla Barta [Karl Barth] pod nazivom Učenje Crkve o krštenju [The Teaching of the Church concerning Baptism], ne dozvoljava mi da više čekam. Smatram da je pogrešno pitanje krštenja dece obrađivati izdvojeno, što se često događalo u crkvenim raspravama. Stoga ovaj živi problem današnjice (i ne samo današnjice) mogu obraditi samo u skladu sa svojim izvornim namerama, unutar okvira potpunog razmatranja pitanja krštenja.

Ocnovnu misao prvog poglavlja sam već izložio 1942. godine u Časopisu za teologiju i filosofiju [Revue de Theologie et de Philosophie] (Lozana) u članku pod naslovom "Smisao krštenja u Novom Zavetu" ['La Signification du barteme dans le Nouveau Testament']; dok se dodatak o tragovima drevne krštenjske formule u Novom Zavetu se već pojavio u Časopisu za istoriju i filosofiju religije [Revue d'Histoire et de Philosophie religieuses] (Strazbur), 1937, str. 414 i dalje, i u prvom izdanju knjige Ranohrišćansko bogosluženje [Urshristentum und Gootesdienst], 1944, godine.

Poglavlja 2-4, koja su od ključne važnosti za pitanje krštenja dece, nova su. Prvobitno sam nameravao da ovaj rad uključim u novo izdanje svoje knjige Urchristentum und Gottesdienst koje upravo izlazi iz štampe (Abhandlungen zur Theologie des Alten und Neuen Testaments, No. 3), međutim, poglavlja 2-4 su obimnija nego što sam očekivao. Pored toga, činilo mi se da je, zbog značaja koji se pridaje Bartovoj raspravi, kao i zbog dela Joahima Jeremijasa [Joachim Jeremias], Da li su najraniji hrišćani krštavali decu? [Nat die alteste Christenheit die Kindertaufe geubt?], koje je objavljeno 1938. godine i koje čini osnovu za Bartovu studiju, kao i zbog novijeg rada Hermana Gposmana [Hermann Grossmann] pod naslovom Da krštavanju dece! [Ein Ja Zur Kindertaufe], objavljenog 1944. godine, potreban nezavisan odgovor zasnovan na stanovištu novozavetnog bogoslovlja.

Bartova studija o krštenju je privukla pažnju i - avaj! - preti da izazove raskol; a ovo ne treba pripisati samo autoritetu koji kao učitelj bogoslovlja on s pravom uživa. NJegova studija je zapravo najozbiljniji izazov krštenju dece koji je ikada bio ponuđen. Čak i od strane velike anglosakeonske Baptističke crkve [Anglo-Saxon Baptist Church]; koja je iznedrila mnogo značajnih bogoslova, i koja je u drugim oblastima bogoslovlja imala takoznačajnu ulogu, nema ravnoznačne temeljne odbrane od gledišta koje se suprotstavlja krštenju dece koja mi je poznata.

Međutim; što sam više proučavao pitanje novozavetnog veroučenja o krštenju, sve više je u mom umu jačalo ubeđenje da je na ovom mestu moj poštovani kolega i prijatelj izložio stav koji, iako je bolje potkrepljen, na kraju nije manje pogrešan od stavova svih protivnika biblijskog karaktera krštenja dece, bilo drevnih bilo savremenih. Nije prvenstveno crkveni ili bogoclovski interes ono što je dovelo do ovog suda, već isključivo istraživanje Novog Zaveta koje se od na zahteva. Kao što objašnjavam u zaključnoj napomeni, nisam očekivao sve ove posledice.


Sadržaj
Predgovor, 5

I Utemeljenje krštenja u smrti i vaskrselju Hristovom, 7
II Krštenje kao primalje u Telo hristovo, 23
III Krštelje i vera, 49
IV Krštenje i obrezanje, 59

Zaključak, 75
Dodatak: Tragovi drevne krštenjske formule u Novom Zavetu, 77

Srećko Petrović Oskar Kulman - egzsgeta i bogoslov, 89
Indeks stihova iz Svetog pisma, 117
Azbučni indeks imena, 121