Дуго путовање у Табану

Nova knjiga priča Milana Micića kao „crvenu nit” naracije bira istoriju – tu „bol od viška stvarnosti” – s namerom da istorijsku sudbinu Srba u Mađarskoj u vertikali od 15. do kraja 20. veka predstavi kroz jedanaest stilski i jezički bogatih pripovedačkih pasaža koji problematizuju ljudsku i kolektivnu samoću, različitost i potrebu opstanka različitosti, kao i prožimanja srpskog kulturnog koda na njegovim severnim obodima sa mađarskim okruženjem i kulturom.

Baveći se temom sudbine srpskog naroda na njegovom severnom etničkom rubu i bolnim prelascima iz jednog identiteta u drugi, Micić uspostavlja ravnotežu između dve stožerne tačke ove knjige: s jedne strane, izdižu se surova predstava istorije koja „iskrivljuje lica” i vekovi koji se „cere” u lica stradalih dok oni koji, držeći „kuglu istorije”, drže na uzdi i duše namenjene za let iluzijama; a sa druge – viševekovno neklonuće i istrajnost jednog naroda u patnji koji, poput „kuća čiji se temelji pomeraju”, opstaje u misiji očuvanja sopstvenog identiteta.