Čuvar i druge pesme

U svoj pesnički izraz Biljana Jovanović unela je inovativne, neočekivane tonove, metapoetičnost, poigravanje konceptima istorije i mitologije kao rodno stereotipnim narativima, implicitnu kritiku aktuelne poetske prakse, prevrednovanje avangardnog nasleđa, čulno-telesnu slikovnost, vizuelnu markiranost, i mnogo toga drugog što se nije uklapalo u horizont očekivanja tadašnjeg čitalaštva.

U svoj pesnički izraz Biljana Jovanović unela je inovativne, neočekivane tonove, metapoetičnost, poigravanje konceptima istorije i mitologije kao rodno stereotipnim narativima, implicitnu kritiku aktuelne poetske prakse, prevrednovanje avangardnog nasleđa, čulno-telesnu slikovnost, vizuelnu markiranost, i mnogo toga drugog što se nije uklapalo u horizont očekivanja tadašnjeg čitalaštva. Nadrealističkim jezičkim i slikovnim intervencijama, alogičnim nizovima i montažama, fragmentarnošću, narušavanjem linearnog i koherentnog uspostavljanja značenja, što je posebno upečatljivo kroz favorizovanje organskog, vegetabilnog, telesnog, odnosno zumiranje delova tela koji su obično skriveni ili povezani sa seksom i fiziološkim procesima, Biljana Jovanović čini ono što i mnoge autorke u zapadnom svetu 1970-ih godina. One sagledavaju i jezik kao jedan od instrumenata opresije i potčinjavanja žene, što jedne podstiče na radikalne lingvističke eksperimente, dok druge upravo na osnovu te svesti podrivaju obrasce iskazivanja i mišljenja, te ih savijaju i lome prema svom doživljaju. Sonja Veselinović Mesec kome je izvađena utroba. Uranja u kosu. Telo žene na poljani. Žena u predelu glave ima srebrnu meduzu. Lepezu od žada umesto trbuha. Ruke umazane. Mesec obruč glave-meduze. Iz umazanih ruku izlete Šuplji glineni golubovi